LAMMERS TRANSPORT MUSEUM

& LAMMERS AUTOMOBIEL MUSEUM


Om nooit te vergeten !

Sieht sehr gut aus!

We vonden in een duits truckblad een advertentie, waarin een Ford Transcontinental werd aangeboden voor een voor ons acceptabele prijs.. Het was een goedkope aanbieding voor een voertuig dat in Nederland (Amsterdam) werd gemaakt en begon al aardig zeldzaam te worden. . Dus snel in de telefoon geklommen, waar we naar ettelijke keren opnieuw proberen, eindelijk Herrn Krap aan de lijn kregen. "Ein Ford Transcontinental eh............" "Ja , der ist noch da und sieht sehr gut aus" "Es fehlen nur kleine Ersatzteile".

Het ontbreken van een paar kleine onderdelen was voor ons geen probleem. Misschien was "der Firmenchef" ook nog wel onder de indruk van ons museum verhaal, wat gunstig zou kunnen zijn voor de uiteindelijke prijs! Dus er opaf! De wagen stond wel aardig ver weg, boven Hamburg richting Lbeck, maar iets dat lekker is moet je soms van ver halen! In het plaatsje aangekomen troffen we inderdaad tussen bulten zand en grind en heel veel oud ijzer een Ford aan.

Het front, de bumper, de koplampen, een spatbord, de volledige binnenbekleding + dashbord, motoronderdelen, de koppelingsschotel en last but not least de complete achteras met veerpakketten ontbrak. "Sieht sehr gut aus!!".

We hebben hem maar mooi gelaten waar hij was. Na 813 km kwamen we weer thuis met een lege dieplader. Het was die dag stralend weer en je bent er nog eens uit moet je maar denken. De volgende keer beter!


"Juf" met minirok

Toen we in 1997 op de terugweg vanuit Brussel, waar we een oude Bssing hadden opgehaald, binnendoor terug reden viel ons oog op en oude camionafbraak. Tussen hoofdzakelijk legervoertuigen vonden we een Saviem SG 8 trekker. Ingeklemd tussen twee mastodonten uit het Engelse leger, had het voertuig zich n geheel gevormd met de braamstruiken.. De wagen was nog byzonder gaaf en compleet, dus.....waar is den patron en wat moest hij kosten?. Niks patron, die was met vacantie. Belt u over drie weken maar eens!, aldus een terreinknecht, die druk in de weer was met een snijbrander: nog maar drie auto's verwijderd van "onze" Saviem!

Tis speitig zei de terreinknecht. Voor ons eigenlijk dubbel spijtig, want op onze dieplader stond alln een Bssing..... De Saviem had zo mee gekunt! Er restte ons niets anders dan naar onze thuishaven af te reizen, de dag was zowieso goed! Na veel telefoontjes kregen we na maandenlange onderhandelingen eindelijk een richtprijs die ons aanstond. .

Precies een jaar later stonden we weer op de stoep bij de afbraak voor Camions. De verkoop ging niet van harte: de beste man liep steeds weg, ging even bellen of begreep ons niet. Kortom we voelden ons net Jan-met-de-korte-aachternaam. Er was niet fatsoenlijk met de man te praten. Ondanks eerdere prijsafspraken, die hij zich beslist niet herinnerde, wilde hij een hogere prijs. "Dat kost -em!!" en verder viel er met de man geen zinnig woord te praten.. Na veel heen en weer gepraat werden we het uiteindelijk eens en konden we de Saviem gaan opladen.....eindelijk!

De wagen moest er alleen nog even tussenuit gehaald worden. Bij nadere beschouwing bleek, dat hij er onderuit gehaald moest worden, want de braamstruiken, inmiddels een jaartje ouder, hadden hem nu geheel bedekt. Werk aan de winkel dus, maar niet voor de patron, want die moest weer even bellen. Toen we na een uurtje wachten (wat waren we soms gek!!) ongeduldig werden, kwam er plots ene Clark aan rijden. (In Belgi heten alle heftrucks bij voorkeur ene Clark)

Wie schetst onze verbazing, dat de Clark bestuurd werd door de vrouw des huizes in minirok!?. We moesten van "juf" assisteren bij het aanhaken van kettingen, opdat mevrouw enkele half gedemonteerde motoren kon verplaatsen. Wat ze overigens uiterst voorzichtig deed, alsof ze van goud waren. Het oude ijzer, dat alleen maar andersom op de bult kwam te liggen mocht niet beschadigd worden!!

Na veel getrek en gemier in de scherpe braamstruiken en dorst als een paard, het was bovenal duidelijk, dat we van "juf" of de patron niets te drinken kregen, stond we de Saviem uiteindelijk achter de dieplader. Volgens "juf" konden we de Saviem er nu zo oplieren: Iets waar we zelf uiteraard nooit aan gedacht zouden hebben, toch fijn dat zo'n secreet nog meedacht!! Zij had in ieder geval geen tijd meer en we zagen haar wel bij de uitgang als we kwamen afrekenen. Dat hoefde niet eens vooraf....!?

Na onze eerste boze gedachten verdrongen te hebben, hebben we netjes afgerekend. Want die twee glimmend nieuwe mercedessen die bij het bureel (keet) stonden, liepen vast wel harder dan onze zwaar beladen combinatie. Op zo'n moment vraag je je af of je wel goed bij je hoofd bent om je zo te laten koeieneren. Wat een adres.....

Toch had het ook zijn positieve kant, want bent u wel eens "geholpen" door een jonge dame in minirok op een Clark met van die ouderwetse hoge pedalen!!?? Aanhaken van motoren die op de grond liggen is niet altijd rotwerk!!


"Schietpijp"

Via onze bevriende garagehouder Guy Robaye uit Belgi, werden we op het spoor gezet van een Chevrolet 6400 uit 1958. Een klant van hem wilde wel afstand doen van de wagen. De man had hem gebruikt voor het vervoer van bouwmaterialen. De Chevrolet, die voorzien was van een EFA kipperopbouw werd al enige tijd niet meer gebruikt, en stond op een bouwplaats in Floreffe (Franstalig Belgi).

Voor het ophalen moesten we ons om 10.00 uur 's morgens melden bij en groot rood geschilderd herenhuis midden op naar later bleek vrij verlaten industrieterrein. Daar aangekomen hield de verharde weg op en moesten we stapvoets door kuilen vol met water naar de plaats van bestemming. Inderdaad stond daar een groot rood huis midden op een grote kale leemvlakte. Allemaal rood/bruine modder. "Hallo, moeten we hier zijn?" Wie heeft er laarzen bij zich? Niemand dus! Waar staat de Chevrolet? Naast een oude schuur, partijen betonbalken en afvalijzer stond inderdaad in de verte en tussen het onkruid en vanzelfsprekend k in de modder "onze auto". Voorzichtig zijn we uitgestapt om niet direct tot aan de knien in de modder te zitten.

Op naar het huis! Alles wees erop, dat het huis leegstond, want het zag er beslist niet bewoond uit. Toen we dichterbij kwamen werden onze vermoedens bevestigd. Binnen in de woning was het een wanorde van meubels, bouwmaterialen en nog hl veel meer troep. Hier woonde duidelijk niemand! Wat nu? Wachten? Op wie? Buren? Nee, we stonden totaal verlaten in de drek met een trekker met dieplader, maar wel bij het rode huis dus.....misschien komt die meneer zo wel aanrijden wie weet.....

Na geruime tijd in de cabine te hebben gezeten, genietend van enige stortbuien, dus steeds meer water en drek, en inmiddels beslagen ramen, werden we het na een half uur toch aardig zat! Wat moesten we doen? Wachten of omdraaien? Maar dan hadden we onze 350 km (maal 2) voor niets gereden. Goede raad was duur. Maar toen het even droog was, zijn we toch maar even gaan kijken naar de Chevrolet. Over balken, stenen en ander enigzins vast materiaal in de spekgladde blubber probeerden we dichterbij te komen, dat lukte.

Toen we terug wilden naar onze auto, zagen we plotseling, dat de oude schuur aan de achterkant ramen had en er "gordijnen" voorhingen. Er zat gelukkig k een deur in! "Zou die meneer hier soms wonen?" vroegen wij ons af. Vol goede moed gingen we erop af. Gn bel, dan maar kloppen op de deur. Na enkele minuten opende een oude man van 't type Swiebertje, met n hand op z'n rug de voordeur. Op z'n beste frans vertelde Rob hem, dat we voor de Chevrolet kwamen en dat we ons moesten melden bij de heer Fobelet. "Bent U dat misschien"?

Als door een wesp gestoken haalde hij z'n hand achter zijn rug vandaan en richtte met een enorm kaliber "schietpijp" op ons!!. We schrokken ons rot, wat was dit voor een gek?? "Monsieur Fobelet, Kgh, Kgh,...." en maakte schietbewegingen naar ons. Verschrikt sprongen we hard achteruit voor deze gek: aan de drek om ons heen dachten we niet meer: wegwezen!!!! "Vite, vite" en weer maakte hij snelle bewegingen met z'n jachtgeweer met als teken opstappen jullie!! Hij klapte de deur dicht en ging achter een gordijntje staan kijken. Of het gelooft of niet, wij wilden best weg! Maar er was nog steeds geen Mr. Fobelet. Wat nu te doen?

Na onderling overleg besloten we al vast te beginnen met de voorbereidingen voor het laden. We hadden nu al lang genoeg niets anders gedaan dan wachten. We koppelden "Bello" af en met een spanketting van een meter of negen trokken we alvast de Chevrolet vanuit z'n isolement op het droge. Daarna hebben we hem opgeladen. Tijdens het laden, hebben we wel 80 keer achterom gekeken of die vriendelijke man met z'n schietpijp niet dichterbij kwam!

Om twaalf uur nog geen Mr. Fobelet. Goede raad was duur, wegrijden zonder te betalen? Niets voor ons! Het enige houvast, dat we in deze omgeving hadden, was de bevriende garagehouder die ongeveer 20 km verderop woonde. Daar kwamen we op de terugweg "bijna" langs dus.....dit leek ons een beter alternatief dan nog langer wachten op wie.....f zouden we we die vreemde man, die duidelijk gn vriend was van Fobelet nog een keer storen.....liever niet!!

Bij Guy Robaye, waar we de wagen na overleg netjes konden afrekenen, had inmiddels vernomen, dat de heer Fobelet verhinderd was, maar had ons niet kunnen bereiken. Hij had al gehoopt, dat we zelf tot daden zouden overgaan. Zouden wij soms de kolen uit het vuur hebben gehaald en durfde de eigenaar niet op het terrein!!??

Wij waren in ieder geval weer een ervaring rijker en zijn veilig en gezond in Hengelo aangekomen: MET Chevrolet.


FTF

Een FTF "nieuwe generatie" vonden we bij Fa. van der Meijden uit Koudekerk a/d Rijn. Hier stond een 4 x 2 trekker met slaapcabine, die nog in goede staat en geheel compleet was. Na een gesprek met n van de heren van der Meijden konden we het voertuig gratis ophalen voor het museum met dien verstande dat het voertuig ook na restauratie in de originele bedrijfskleuren zou blijven. Het voertuig stond achter op het terrein tussen grote betonconstructies, dus het duurde even voordat we "erbij" konden. Afgesproken werd, dat we over twee weken mt dieplader voor de deur zouden staan. Zo geschiede. Toen we aankwamen geloofden we onze ogen niet: Daar stond de FTF, werkelijk totaal "in de vernieling". Bij navraag bleek, dat de zoon des huizes met een heftruck op een nogal ruwe wijze de FTF vanachter had gehaald. Deze dacht, dat hij naar de sloop ging en dat het alln maar om de motor en achteras ging. Hij had hem letterlijk met de heftrucklepels DOOR de cabine opgetild en naar voren gesleept. Kunt u zich voorstellen hoe "onze" FTF eruitzag: Geen voorruit meer, 2 twee "lepelgaten" in de achterwand, het dak stond helemaal bol, en van de grillepartij, paraven, dashbord, stuur, voorbumper, spoiler, radiateur etc etc was niets meer over! We zijn maar na een kop koffie huiswaarts gekeerd met een lege dieplader.


Geld

Bennie Goorhuis en Rob gingen jaarlijks samen een week op vacantie naar Belgi. Een echte scharrelvacantie: langs vrachtwagensloperijen en handelaren om oude vrachtwagens te zoeken. Honderden kilometers aln maar binnendoor, want daar was de meeste kans om iets ouds en interessants voor het museum te vinden. In 1997 gingen we eerst "even" naar Duitsland om naar een byzondere daar te koop aangeboden Mercedes te kijken. De wagen was mooi, maar voor ons drie keer te duur, dus door naar Belgi. We waren vlak bij Papenburg waar de Meyerwerft de grootste cruissesschepen bouwt. Even kijken, we zijn nu toch in de buurt.

Op de terug weg zien we nog geen 2 kilometer verder langs de Bundesstrasse in een weiland in het hoge gras een "dikke" Magirus staan. In de ankers en er naar toe. Via diverse landweggetjes kwamen we op het erf. Even naar de wagen kijken, die ogenschijnlijk bij een oud verlaten boerderijtje stond. Dit bleek een interessant voertuig voor ons dus even kijken of hier ook iemand woonde! We lopen om het boerderijtje en zien iets verder een paar "dikke" auto's staan. Aan de achterkant zat een deurtje: wij naar binnen, we stonden meteen in een grote kamer. Niemand aanwezig! Maar wat we daar zagen was onbeschrijvelijk: Een tafel van wel zo'n zes meter lang en een meter breed HELEMAAL VOL MET PAPIERGELD!! Net of het zo uit vuiniszakken op tafel gestort was!! Ongelofelijk. We hadden niet veel woorden nodig: Wegwezen, hier klopt iets niet !!

We zijn weer op weg naar onze auto en komen buiten om de hoek een man tegen: Op norse toon vraagt hij Wass machen Sie hier!! Wir wolten mahl fragen nach dem Magirus der da im Wiesen steht. Gehrt er Ihnen? Nein, gehrt mir nicht, aber wart Ihr drinnen? Nee, wieso, wir haben nur an der Tr geklopft und gekuckt ob jemand da war. Es hat sich niemandem gemeldet. Also sind wir wieder gegangen.....Ach so! De man scheen gelukkig, dat we niet binnen waren geweest en gaf aan dat hij aan het werk moest; van de Magirus wist hij alleen te vertellen, dat hij van een liefhebber uit de stad was meer niet. We waren blij, dat we weer veilig in de auto het erf af konden rijden, want dat het daar niet pluis was, was zeker. En wat als de man ons binnen "betrapt" had ? Waren we dan wel ooit in Belgi aangekomen??


naar begin pagina

startpagina